In “Ömür,” Afra mourns a life that feels unlived, with mountains collapsing onto their back before their time. They tore everything down to rebuild, but love kept blocking the way, and now grief has become a permanent face that no prayer can heal. The image of poems left unfinished on the desk after a departure captures how loss freezes expression itself. Loneliness is accepted as inevitable, yet the ache remains that forgiveness, for another and for themselves, never arrived.
Ömür Lyrics by Afra
gülüm, ömür işte bu kadar
yaşamadım yaşım kadar
sırtıma devrildi dağlar
gülüm ömür işte bu kadar
her şeyi yıktım
yeniden etmek için inşa
devasızın biriydim sonra aldım göğe nişan
yeniden ekmek için yaşam kalbime
mani oldun hep
baktım ki olmaz
yüzüm hüzne sadık, gülmez
dünyanın şakalarını
pek komik bulmaz
iyileşmez güzelim
herkes iyileşmez
mutlağım bu benim
senin duan bana yetmez
kaynar suları kazanda boş
beni seven de kızan da
yüksek sular hizamda koş
boğulurum hafızamda
gökten yana uzan da hoş
bir düş ol manzaramda
sen gidince şiirler hep
devrik kaldı masamda
gerçeğin zamanla ciğerime saplandı keskin uçları
aşkından kördüm ama diğer yüzümle hiç tanışmadın
hep yalnızlık düştü payına dik duruşların
onu affedemedim, kendimle de barışmadım
gülüm, ömür işte bu kadar
yaşamadım yaşım kadar
sırtıma devrildi dağlar
gülüm ömür işte bu kadar
ben geçmişimdeki tüm enkazlara küsüm
benim şimdi neşem bile nazın
öğrettim hüznüme, saklanmayı yüzümde
ancak bu kadarmış çeken yoksa nazın
valizim hep bi’ yerde yol almaya hazır
artık kendimden veremeyecek kadar azım
yalnız olacak sonum ah,
hepiniz kadar yalnızım
