In "Sen Tükendin Ben Tükendim," Gülden & Rubato trace a relationship that has burned through every reserve of patience and devotion, leaving both people hollow. The accusation cuts both ways: one side demands to know why they were made to suffer while also questioning their own blindness for enduring it. The repeated image of exhaustion, of being used up, turns love into something closer to cruelty, where sacrifice and farewell blur together. There is no reconciliation here, only the bitter recognition that staying meant losing themselves, and leaving means admitting how much was already gone.
Sen Tükendin Ben Tükendim Lyrics by Gülden & Rubato
Sabır mı kaldı, can tükendi bir yerde
Hep sen mi haklısın, hep olduğun yerde
Benim sana verdiğim fedalar bir yerde
Vedalar bir yerde
Kendine çok uzak bana nasıl yakın
Sen önce harlayıp gittiğine sakın
Şunun şu uslanmaz hallerine bakın
Kim bilir aklı nerede, kim bilir aklı nerede
Sen tükendin, ben tükendim
Zulüm müydü neydi derdin
Bana bunca acıyı verdin
Kör müydüm neydim, kör müydüm neydim
Sen tükendin, ben tükendim
Zulüm müydü neydi derdin
Bana bunca acıyı verdin
Kör müydüm neydim, kör müydüm neydim
Kendine çok uzak bana nasıl yakın
Sen önce harlayıp gittiğine sakın
Şunun şu uslanmaz hallerine bakın
Kim bilir aklı nerede, kim bilir aklı nerede
Sen tükendin, ben tükendim
Zulüm müydü neydi derdin
Bana bunca acıyı verdin
Kör müydüm neydim, kör müydüm neydim
Sen tükendin, ben tükendim
Zulüm müydü neydi derdin
Bana bunca acıyı verdin
Kör müydüm neydim, kör müydüm neydim
Kör müydüm neydim, kör müydüm neydim
