In "Oynarım Ben," PERMA frames love as a game that exhausts and alienates, pulling the heart away from reason. The plea to join in and the promise of stubborn endurance until the other wins reveal a devotion that refuses to quit even when promises might break. The bridge aches with restless desire, wanting to hold wrists and a slender waist while fighting the urge to look. It is a confession of obsessive longing wrapped in playful competition, where surrender is the only real victory.
Oynarım Ben Lyrics by PERMA
Çok zor bir oyun değil mi bu? İnsanı kendinden soğutur
Aklın yolu değil belli ki bu, kalbimle aramda bir mevzu
Çok zor bir oyun değil mi bu? İnsanı kendinden soğutur
Aklın yolu değil belli ki bu, kalbimle aramda bir mevzu
Bana el atsan, oyuna girsen
Sözler versem ama tutamazsam
Bilirsin beni sen, hiç pes etmem
Sen kazanana kadar
Oynarım ben, ben, ben, ben, ben
Oynarım ben, ben, ben, ben, ben
Oynarım ben, ben, ben, ben, ben
Oynarım ben, ben, ben, ben, ben
Bir ileri, iki geri gidesim var
“Bakma” dedi senin bana hevesim
Bilekleri, ince beli sarasım var
Oldum deli gibi, sana sarasım var
Bana el atsan, oyuna girsen
Sözler versem ama tutamazsam
Bilirsin beni sen, hiç pes etmem
Sen kazanana kadar
Oynarım ben, ben, ben, ben, ben
Oynarım ben, ben, ben, ben, ben
Oynarım ben, ben, ben, ben, ben
Oynarım ben, ben, ben, ben, ben (Oynarım)
Bir ileri, iki geri gidesim var (Oynarım ben, ben, ben, ben, ben)
“Bakma” dedi senin bana hevesim (Oynarım ben, ben, ben, ben, ben)
Bilekleri, ince beli sarasım var (Oynarım ben, ben, ben, ben, ben)
Oldum deli gibi, sana sarasım var
Oynarım ben, ben, ben, ben, ben
Oynarım ben, ben, ben, ben, ben
Oynarım ben, ben, ben, ben, ben
Oynarım ben, ben, ben, ben, ben
(Ah, ah)
