In "Ordinaryong Araw," Sugarcane treasures a love that deepens through decades of routine, even as hair turns gray and days blur together. The fear of being taken for granted surfaces in the plea not to grow tired of each other, yet the devotion feels newly discovered, as if ordinary time has finally revealed its worth. Slowing hours become a gift rather than a loss, and each new morning renews a promise to keep choosing this shared life. The song settles into quiet certainty that no other existence could compare.
Ordinaryong Araw Lyrics by Sugarcane
Ilang dekada man ang siyang abutin
Buhok man natin ay ‘di na itim
Lumipas man ang ordinaryong araw
Wala nang nanaising ibahin
Hiling man sa isa’t isa’y lumisan
Kapag ito na ang nakasanayan
Mananatili mo pa ring sandalan
Hiling ay huwag mo lamang pagsawaan
Ilang dekada man ang siyang abutin
Buhok man natin ay ‘di na itim
Lumipas man ang ordinaryong araw
Wala nang nanaising ibahin
At ngayon ko lang naramdaman
Ang pag-ibig na ganto sinta
Ngayon ko lang naramdaman
Ang pag-ibig na ganto
Oras man nati’y bumabagal
Sa mga ordinaryong araw
‘Di ‘pagpapalit
Sa kahit ano
Ohh
Oras man nati’y bumabagal
Sa mga ordinaryong araw
‘Di ‘pagpapalit
Sa Kahit ano
Ilang dekada man ang siyang abutin
Buhok man natin ay di na itim
Lumipas man ang ordinaryong araw
Wala nang nanaising ibahin
At ngayon ko lang naramdaman
Ang pag-ibig na ganto sinta
Ngayon ko lang naramdaman
Ang pag-ibig na ganto
Sa bawat paglitaw ng bagong araw
Pag-ibig ko sayo ay titiyakin
Ilan pang mga ordinaryong araw
Handa mong ilaan para sa atin
