In “GÖZ,” Zakkum describes a home that has turned strange and childlike since a lover left, with sleepless nights haunted by a familiar scent and the sense of being watched at the door. The accusation lands hard: the departing partner had no eyes left to return with, while the one left behind had eyes that were blinded by endless forgiveness. The repeated image of eyes, once capable of seeing a way back, now marks what was destroyed. The song ends inside that exhaustion, where forgiving too much becomes its own quiet loss.
GÖZ Lyrics by ZAKKUM
Ne tuhaf günler
Yastıklar kafamı çeker
Bir koku var, sana benzer
Çok tuhaf günler
Yalnızım artık desem
Bir şey var, sana benzer
Kapımı dinler
Uykumu böler
Gittin gideli
Koca ev çocuk gibi
Bana mı küser
Uyumaz cinler
Yolunu bekler
Geri dönecek göz yok sende
Ben mi kör ettim
Bak yüzüme, ben senindim
Çarçur ettin
Bekleyecek göz yok bende
Vardı kör ettin
Affedenler kaybedermiş
Ben affettim
Göz yok sende
O göz yok sende…
Ne tuhaf günler
Beynimde patlayan teker
Sensin işte, çarptığım yer
Çok tuhaf günler
Vazgeçtim artık desem
Bir şey var, sana benzer
Kapımı dinler
Uykumu böler
Gittin gideli
Koca ev çocuk gibi
Bana mı küser
Uyumaz cinler
Yolunu bekler
Geri dönecek göz yok sende
Ben mi kör ettim
Bak yüzüme, ben senindim
Çarçur ettin
Bekleyecek göz yok bende
Vardı kör ettin
Yapamadım, kıyamadım sana
Hep affettim
Yol mu zorlu çok mu zordu
Yolcu var ama yol mu yoktu
Dur düşme kalbi buzlu
Hayat mı yordu, zor mu sordu
Düştü kuşku öldü uyku
Kokla üstüme yeni bir tutku
Sende az olan onda çoktu
Sıcak mı omzu, daha mı mutlu
Zaman mı dondu, çok mu koydu
Akıl mı korktu kalp mi toktu
Bugün siyah, dün pembe tozdu
Çirkinleri güzel yapan
Şarkıda ölen ahtapottu….
