In "'ala bang" by Nameless Kids, devotion persists even as time drifts and affection goes unnoticed. The heart remains quietly captive, willing to wait until feelings change, while a small hope clings to the idea that a song might finally make the longing heard. The wind becomes a tender image for that unacknowledged presence, asking whether even a faint brush of memory ever crosses the other's mind. It is a patient ache, holding on without demanding, afraid of falling but more afraid of letting go.
‘ala bang Lyrics by Nameless Kids
Kahit papalayo man ang oras
Buong loob ililigtas
O pipiliting ang hindi makaila
Kahit pigilin mo pang maghabol
Hindi naman manggugulo
‘Di lang ako takot kahit na madapa
Kung hindi pa ako ang gusto mo
Maghihintay hanggang sa mag-iba
Kung ‘di pa marinig ang aking hiling
Aasa na sumikat ang kanta
Ako lang rin naman mahihirapan
At wala nang kalayaan
Ang pusong ‘di mo alam na sa ‘yo pa rin
Grabe, ‘di mo pa rin ba ramdam ang
Ihip ng hangin, ‘ala bang
Dumadaplis man lang sa isipan mo
Kung hindi pa ako ang gusto mo
Maghihintay hanggang sa mag-iba
Kung ‘di pa marinig ang aking hiling
Aasa na sumikat ang kanta

